De uitdaging van het verzorgen van iemand die wellicht niet als familie aanvoelt

Wanneer u een familielid gaat verzorgen ervaart u misschien het gevoel dat uw dag vooral bestaat uit het bepalen van uw prioriteiten. Uw echtgenoot wil dit weekend weg, maar wie verzorgt moeder? Uw kind heeft hulp nodig, ze kan wel een babysitter gebruiken voor uw kleinkind. U vindt het geweldig om tijd door te brengen met uw kleindochter, maar wie verzorgt moeder? Uw beste vriendin belt u of u het leuk vindt om samen met haar uit eten te gaan. Dat klinkt geweldig, maar wie verzorgt moeder?

Het is al voldoende lastig om uw prioriteiten te bepalen als u de zorg op u neemt van een ouder, echtgenoot of een direct familielid. Moet u zich nu indenken hoe het moet zijn als uw verzorgde uw stiefmoeder is, uw vader’s tweede vrouw. Bent u dan echt de aangewezen persoon die uw stiefmoeder moet verzorgen. Hoe zit het met haar kinderen of broers/zussen. Dus wanneer u het telefoontje krijgt met de vraag of u wilt helpen, vraagt u zich zeer zeker af: ik wil mezelf best opofferen voor mijn moeder, maar voor mijn stiefmoeder?

We zullen hieronder de perikelen bespreken die u wellicht tegenkomt bij het verzorgen van uw stiefmoeder. Daarnaast zullen we u een aantal perspectieven meegeven die het verzorgen leuker en gemakkelijker kunnen maken.

Connie was 21 jaar oud toen haar ouders scheidden en 25 jaar oud toen haar vader opnieuw trouwde. De scheiding van haar ouders was geen grote schrok voor haar, alhoewel het feit dat ze twee huizen had tijdens vakanties, wel lastig voor haar was. Echter, toen zij zelf trouwde en een eigen familie stichtte, bouwde ze een routine op. Haar vaders nieuwe vrouw en haar moeder hebben goede afspraken gemaakt om de kleinkinderen te bezoeken tijdens vakanties.

Nu, 25 jaar later, heeft Connie het gevoel dat haar ouders opnieuw gaan scheiden, alleen nu is het erger dan de eerste keer. Haar vader’s tweede vrouw, Nancy, heeft een hersenbloeding gehad en is verlamd aan de linkerzijde van haar lichaam. Haar vader verzorgt haar; maar steunt erg op de hulp op een regelmatige basis van Connie. Dit zorgt ervoor dat haar moeder, Frances, gek wordt van de situatie.

“Je maakt nooit tijd voor me vrij,” klaagt Frances jegens Connie. “We lunchen nooit meer op dinsdag zoals vroeger. Je helpt altijd je vader en die andere vrouw. Je kan dus tijd vrij maken in je leven, waarom dan niet voor mij?”

Connie doet hartstikke haar best om de situatie uit te leggen, namelijk dat ze haar vader meer helpt dan haar stiefmoeder. Maar Frances weigert om een andere verklaring voor de situatie te accepteren dan haar eigen realiteitsbeeld: Connie geeft de voorkeur aan haar stiefmoeder boven haar.

De spanning tussen Connie en haar moeder wordt ondragelijk. Ze voelt zich schuldig als ze haar vader helpt, al weet ze heel goed dat de hulp nodig is. Daarnaast vindt ze het leuk om tijd door te brengen met haar stiefmoeder, veel meer dan ze ooit verwacht had. Ze is blij dat ze kan helpen, maar wat doet ze met haar eigen moeder?

 

David heeft een nauwere band gekregen met zijn vader, zijn moeder heeft hen beiden verlaten toen David nog klein was. Hij had maar weinig contact met zijn moeder, die hen verliet om met iemand anders te trouwen. Hij weet nog goed dat hij haar eerst erg miste, maar hij had zijn vader dus het gemis verdween na een tijdje.

Nu is zijn moeder weer in de buurt komen wonen, samen met een echtgenoot die aan Alzheimer lijdt. Gedurende de afgelopen zes maanden heeft zijn moeder David een aantal malen gebeld in verband met financiële zaken van de verzorging van haar man. In het begin dacht David dat dit een mooie gelegenheid zou zijn om een relatie met zijn moeder op te bouwen, maar nu voelt hij zich gebruikt.

“Waarom zou ik haar nieuwe echtgenoot moeten helpen?”, vraagt hij zichzelf af. Zij heeft zich nooit met mijn verzorging bemoeid toen ik klein was.

 

Elizabeth, Jack en Matthew, 3 jaar na elkaar geboren, hebben altijd een goede band met elkaar gehad. Toen hun ouders scheidden, bleven ze bij hun moeder wonen. Hun vader is opnieuw getrouwd met een vrouw die ze alle drie erg mochten.

Nu is hun vaders tweede vrouw, June, hoofdverzorger geworden van hun vader die aan Parkinson lijdt. Sinds June hoofdverzorger is geworden zijn alle drie de kinderen haar steeds onaardiger gaan vinden. Ze bekritiseren haar om haar beslissingen, zeggen dat hun vader het niet zo gewild zou hebben en dat hun moeder het beter had gedaan.

De mate waarin ze June niet meer aardig zijn gaan vinden heeft nu een groot effect op het aantal bezoeken dat zij brengen aan hun vader. Het lijkt erop alsof ze hun gevoelens voor June niet kunnen scheiden van de gevoelens voor hun vader. Hun bezoeken worden steeds infrequenter en onvriendelijker.

 

Sarah en Claire zijn stiefzussen die bij elkaar in huis kwamen wonen toen ze 13 en 15 jaar oud waren. Ze hadden nooit echt een nauwe band met elkaar, maar hebben altijd op vriendschappelijke basis gecommuniceerd met elkaar.

Tot het moment dat Sarah’s moeder en Claire’s stiefmoeder gediagnosticeerd werd met terminale kanker. Sarah wil heel graag dat Claire haar helpt met de verzorging van haar moeder, aangezien haar moeder altijd voor haar heeft gezorgd toen Claire’s moeder Claire had verlaten. Maar Claire komt elke keer met een excuus om niet mee te moeten helpen: deadlines op het werk, problemen met haar vriendje, panne met de auto.

Sarah heeft het gevoel dat ze in de steek wordt gelaten. Ze heeft Claire erg nodig, de situatie is te veel voor haar. Haar woede jegens Claire is haar overheersende emotie gedurende de dag. Ze betrapt zichzelf erop dat ze veel vaker schreeuwt tegen haar kinderen, haar echtgenoot en haar huisdieren.

Het geven van mantelzorg kan het kind in ons naar boven brengen.

Zodra moeder hulp nodig heeft, beginnen de kinderen te discussiëren over zaken die zich 33 jaar geleden hebben afgespeeld. En wanneer een stiefouder-familielid hulp nodig heeft, komen onverwerkte emoties over het opnieuw trouwen van hun ouder naar boven.

Beschuldigt u uw stiefmoeder voor de verbreking van de relatie tussen uw ouders? Dan zal u hoogstwaarschijnlijk ook uw stiefmoeder de schuld geven van de hartaanval van uw vader.

Neemt u het uw stiefvader en moeder kwalijk dat ze te weinig tijd hebben besteed met u toen zij opnieuw getrouwd zijn? Waarschijnlijk neemt u het hem dan ook kwalijk dat hij niet de kwaliteit van zorg kan leveren die uw moeder nodig heeft.

Deze emoties kunnen u behoorlijk down maken en kunnen uw relaties met uw ouder en stiefouder nadelig beïnvloeden – alsmede de relatie met uw echtgenoot, kinderen en andere belangrijke relaties in uw leven.

 

Dus, hoe kan u uw verzorgingsrol regelen als een stiefouder in beeld komt? Hieronder vindt u enkele tips die u kunnen helpen om oude wonden te helen en nieuwe, gezonde relaties op te bouwen.

 

 

  1. Probeer erachter te komen wat uw ouder zo leuk vindt aan uw stiefouder of -kind. Wellicht ziet u uw stiefmoeder enkel door de ogen van uw eigen moeder: als “de andere vrouw”. Maar uw vader ziet zeer zeker heel veel leuke dingen aan uw stiefmoeder. Kan u het goede van haar zien en de redenen waarom uw vader met haar getrouwd is? Het focussen op de positieve zaken in plaats van inzitten over de negatieve zaken, kan ervoor zorgen dat uw tijd samen beter van kwaliteit wordt.

 

  1. Waar gaat het echt over? Vaak kan de stiefouder een onschuldig slachtoffer zijn, de zondebok die iedereen de schuld geeft van het eind van een huwelijk tussen twee personen. Natuurlijk kan de stiefouder een rol gespeeld hebben in de verbreking van de relatie, maar zij was niet de enige die hier een rol in speelde.

Dus, met betrekking tot de negatieve gevoelens jegens uw stiefouder, gaan deze echt over uw stiefouder? Of gaan deze misschien over het gebrek aan wilskracht van uw beide ouders om hun relatie voort te zetten? Of gaan deze misschien over het gemis aan zorg die u heeft ontvangen tijdens de scheiding? Of is het gewoon oneerlijk dat uw vader zo vroeg is gestorven?

Dit zijn heel lastige vragen en de antwoorden zijn wellicht moeilijk te vinden. Geef uzelf tijd om antwoord op deze vragen te vinden.

 

  1. Herinner uw verlies, de reden waardoor uw stiefouder in uw leven is gekomen. Hoe voelde u zich echt over de scheiding of het verlies van uw ouder. Rakelt het verzorgen voor uw stiefouder allemaal nare gevoelens op die u had toen de scheiding een feit was? Of gevoelens die u had tijdens de begrafenis?

Het opschrijven van uw emoties in een dagboek zorgt ervoor dat u ze kwijt raakt. Het binnenhouden van deze emoties zorgt ervoor dat ze groter worden dan dat ze eigenlijk zijn. Een manier vinden om deze op een gezonde manier kwijt te raken, kan ervoor zorgen dat u ruimte in uw hart maakt voor geluk en liefde.

 

  1. Wat werkt niet? Hoe kan dit worden opgelost? Uw moeder verwijt u tijd door te brengen met uw stiefmoeder. Uw broer heeft het gevoel dat u hem verraadt door uw vader te helpen met de verzorging van uw stiefmoeder. Wat een onmogelijke situatie!

In deze situaties moet u uzelf afvragen: “Wat is belangrijk voor mij? Wat vind ik dat ik nu moet doen, zodat ik geen spijt krijg over 20 jaar?” Onthoudt tevens: u kunt andermans gedrag en emoties niet reguleren en u bent hier niet verantwoordelijk voor. U kunt enkel uw eigen emoties en gedrag sturen.

 

  1. Wat werkt wel? Hoe kan u dit vergroten? Als u maar voldoende goed kijkt, zult u zien dat er altijd bepaalde dingen zijn die wel goed werken, echt waar! Wellicht heeft u ervoor gezorgd dat de thuiszorger uw vaders leven heeft gered. Of dat uw vader reageert op telefoontjes van nichtjes en neefjes. Dit klinken misschien als kleine prestaties, maar het zijn eigenlijk grote successen. Koester deze en wees open naar andere toe.

 

  1. Wat is de realiteit van uw situatie? Hoe staat uw zus tegenover contact met uw stiefzus? In plaats van uw zus proberen te veranderen- of de situatie met uw stiefzus te veranderen-, kunt u zich beter richten op de positieve aspecten van de relatie met uw zus. Zorg ervoor dat u op regelmatige basis tijd met elkaar doorbrengt – één keer per week, of één of twee keer per maand. Nog belangrijker is dat als u samen bent, erkent wat voor een geweldig persoon het is en wat voor mooie invloed ze heeft gehad op uw leven.

 

  1. Vergeef van binnen uit; tegenover uw stiefouder of -kind, broer/zus, uw ouder en uzelf. Al lijkt het niet altijd het geval, de meeste mensen doen hun best. Helaas staan hun beperkingen en angsten hen vaak in de weg om te doen wat goed is in een bepaalde situatie.

Als u vaker de mensen in uw omgeving vergeeft, moet u er wel op letten dat zij hier geen misbruik van maken. Hou voet bij stuk als het gaat om zaken waar u principiële gevoelens bij heeft en stel duidelijke grenzen op voor acceptabel gedrag en taalgebruik.

Het verzorgen van uw stiefouder kan een uitdaging zijn. Maar zoals bij elke verzorgings-uitdaging, opent het heel veel deuren voor fantastische mogelijkheden – niet alleen voor u, maar ook voor uw stiefouder en familie. U zult uzelf wellicht verassen!

Ik ervaar voeldoening door het feit dat ik weet dat ik mijn best heb gedaan

Aantekening van de uitgever: Peggy Walker helpt haar moeder Inez met het verzorgen van Inez’ tweede echtgenoot. Niet alleen is Peggy een stiefdochter, maar ze is ook stiefmoeder voor de twee zonen van haar echtgenoot. Peggy heeft zelf ook nog eens drie dochters.

We vroegen Peggy naar haar ervaring als “tweede” verzorger voor haar stiefvader; eigenlijk is ze de vervanger van haar moeder wanneer het haar moeder teveel wordt. Dit is haar commentaar:

 

Caregiving.com: Hoe komt het dat je “tweede” verzorger bent geworden voor je stiefvader? Hoe lang ben je al verzorger? Vond je het erg om de rol van verzorger op je te nemen of vond je dat de beslissing al gemaakt was, omdat niemand anders in staat was om het te doen? Heb je je ooit gevangen gevoeld?

 

Peggy: Mijn stiefvader was gediagnosticeerd met Alzheimer en Parkinson, ongeveer acht jaar geleden. Voor deze periode deelde mijn moeder met mij haar angsten over het gedrag van mijn stiefvader. Zijn moeder had aan dementie geleden in haar laaste jaren, waarbij ze de laatste periode mijn stiefvader niet eens meer herkende. Mijn stiefvader had de angst dat dit hem ook zou overkomen en hij vond het belangrijk dat mijn moeder het goed zou maken.

In een poging om onszelf voor te bereiden, werkten moeder en ik samen om vele toekomstige aspecten voor te bereiden. Dit was heel moeilijk voor mijn moeder, omdat zij erg afhankelijk was van mijn stiefvader. Zo werd ik tevens een adviseur voor mijn moeder. Mijn rol heeft zich ontwikkeld tot het punt dat ik nu beslissingen neem voor mijn beide ouders.

Mijn rol was die van helpende hand ‘achter de schermen’ aangezien ik op ongeveer twee uur rijden woon van het huis van mijn ouders en ze dus niet elke dag zie. Maar op regelmatige basis pleeg ik telefoontjes namens mijn ouders. Ik bezoek ze zo vaak mogelijk. Vaak raak ik gefrustreerd over het feit dat ik met artsen, beheerders en advocaten praat over hun zaken. Om alles zo soepel mogelijk te laten verlopen zorg ik ervoor dat ik elke dag een bezoek breng.

Tijdens een bezoek aan het woonzorgcentrum, samen met mijn moeder, kwam ik erachter dat mijn stiefvader erg van streek was. Hij had op dat moment niet de vaardigheid om duidelijk te communiceren, maar op dat moment keek hij me strak aan en vertelde hij me dat hij bang was dat hij zou gaan sterven. Wetende dat deze zeer vriendelijke, christelijke man naar een veel betere plek zou gaan dan waar hij zich nu verkeerde vroeg ik hem waar hij zo bang voor was. Na doorvragen kwam ik erachter dat hij bang was om mijn moeder te verliezen. Ik stelde hem gerust en vertelde hem dat er altijd voor mijn moeder gezorgd zou worden. Hierdoor voelde hij zich meer ontspannen en was het allemaal weer oké. Ik moet wel zeggen dat dit een erg emotionele dag voor mij was; het is zo zwaar om je ouders ouder te zien worden.

 

Caregiving.com: Heb je het gevoel dat het feit dat het je ‘stiefvader is jou heeft beïnvloed in het mantelzorger-zijn. Heb je nooit het gevoel gehad dat jouw stiefvaders’ kinderen voor hem zouden moeten zorgen?

 

Peggy: Mijn moeder en stiefvader zijn getrouwd toen ik 11 jaar oud was en hij heeft mij en mijn broer (4 jaar oud toentertijd) grootgebracht. Dit was zijn eerste huwelijk dus buiten mij en mijn broer waren er geen andere kinderen in het spel. We hadden moeilijke tijden samen. Pas toen ik volwassen werd, begon ik een liefhebbende relatie op te bouwen met mijn vader. Toen ik volwassen was, werd ik me bewust van het feit dat hij de enige vader is die ik ken en dat hij er altijd voor mij zou zijn. Hij is een geweldige grootvader voor mijn dochters en ze houden allemaal ontzettend van hem. Een daarvan heeft haar zoon naar hem genoemd en mijn andere dochter zal hetzelfde doen. Hij was het enige kind in zijn familie, dus wij zijn de enige familie die hij heeft (behalve dan verre neven en dergelijke).

Ik heb er alles voor over om hem te helpen en hij weet dat. Ik haal een enorme voldoening uit het feit dat ik zo mijn best doe om het beste van de situatie te maken.

 

Caregiving.com: Zijn er ooit moeilijke situaties ontstaan tussen jou en jouw gezin/familie door jouw rol als mantelzorger. Zo ja, hoe ben je met de situatie omgegaan? Heb je het kunnen oplossen?

 

Peggy: Een van de problemen die ik heb ondervonden in mijn rol als mantelzorger (niet alleen voor mijn stiefvader, maar ook voor mijn 85-jarige moeder) zijn de zorgen van mijn gezin. Ze willen heel graag dat hun grootouders het goed maken en weten dat ik dit in mijn eentje moet doen, maar ze maken zich zorgen om het feit dat ik wellicht teveel hooi op mijn vork neem. Daarnaast ben ik een echte perfectionist en als het niet perfect gaat, zit ik hier teveel over in. Zoals één van mijn dochters opmerkte: “Ik wil mijn moeder ook in mijn leven hebben.” In het verleden was mijn verzorgersrol echt een obsessie.

Vandaag de dag maak ik me minder zorgen om kleine dingen. We moeten ons focussen op de grootste problemen en moeten niet elk probleem proberen aan te pakken. Er is nou eenmaal geen perfecte oplossing voor sommige situaties. Mijn hoofddoel is om de tijd zo comfortabel mogelijk te maken voor mijn ouders, dit is waar ik naar streef. Ik ben het mijn echtgenoot en kinderen verschuldigd om ook hun een deel van mijzelf te geven. Ik prober me hier niet schuldig om te voelen. Moeder zit nu in een woonzorgcentrum en vindt het daar heerlijk. Mijn stiefvader zit in het beste woonzorgcentrum dat wij kunnen bedenken en doet zijn best met al zijn problemen. Ik mag daarom dankbaar zijn voor een heleboel dingen.

 

Caregiving.com: Wat was het meest uitdagende aan jouw rol als verzorger? Als het mogelijk zou zijn, wat zou je dan veranderen aan ons verzorgingssysteem om het verzorgen van een ouder wordend familielid gemakkelijker te maken?

 

Peggy: Ik zou boeken vol kunnen schrijven over de tekortkomingen van ons verzorgingssysteem. Niet alleen van woonzorgcentra of ziekenhuizen, maar ook van onze maatschappij. Mijn moeder, die nog goed is voor haar leeftijd, wordt niet serieus genomen. Mensen lijken doof voor haar. Ze heeft gewoonweg geen stem.

Dit is waar ik in het spel kom. Ik moet echt voet bij stuk houden en mijn stem krachtig laten horen om dingen te bereiken. Ik heb met zoveel mensen moeten strijden om voor mijn geliefden te zorgen. Voor mijn stiefvader wordt totaal geen respect getoond: hij is gewoon een oude man die gek is. Mensen zien zijn ogen niet oplichten als hij met een geliefde is. Hij heeft me zijn nichtje, moeder, echtgenote en tante genoemd, maar hij herkent me en weet dat ik voor hem zorg. Ik zie het in zijn ogen. Hij weet dat ik er voor hem ben.

Onze maatschappij vergeet heel snel onze ouderen en gehandicapten. Ze vermijden hen zoveel mogelijk en willen hen herinneren “zoals ze vroeger waren”. Maar volgens mij mogen we van geluk spreken dat wij niet in hun situatie zitten. Het zou jou en mij zo kunnen overkomen.

Ik vind dat we via scholing mensen erop attent moeten maken dat ouderen zorg nodig hebben. Er moet een drastische ommezwaai komen in de verzorging voor ouderen, aangezien ik vind dat ze op hun leeftijd respect verdienen. Mijn stiefvader vocht in de Tweede Wereldoorlog; verdient hij niet een beetje respect hiervoor?

 

Caregiving.com: Welk advies zou je andere “tweede” verzorgers geven? Welke wijsheid heb jij vergaard tijdens het mantelzorgen die je graag met anderen wilt delen?

 

Peggy: Het belangrijkste om te doen zodra u voor een geliefde gaat zorgen, is contact opnemen met de gemeente en belangenorganisaties. Zoek uit wat er is, voordat u een heleboel geld gaat uitgeven. Deze zijn meestal gratis en wij betalen belasting voor de zorg. We moeten alleen “aan de bel trekken”. Vaak is het zo dat iemand voor u een gelijksoortig probleem heeft gehad, daarom een organisatie heeft gestart en zijn/haar ervaringen heeft opgeschreven. We zijn erachter gekomen dat de gemeente en belangenorganisaties erg behulpzaam zijn bij het verzorgen.

Ten tweede is het van belang dat u er niet zomaar vanuit gaat dat uw geliefde goed wordt verzorgd in het ziekenhuis. Vraag andere familieleden om afwisselend langs te gaan om goed op te letten of uw geliefde goed behandeld wordt. Onze ziekenhuizen zijn niet meer wat ze zijn geweest; een familielid kan er niet meer zomaar vanuit gaan dat zijn/haar geliefde goed wordt verzorgd in het ziekenhuis. We moeten helaas onze eigen verantwoordelijkheid nemen met betrekking tot het krijgen van goede zorg in het ziekenhuis.

Als uw geliefde in een woonzorgcentrum verblijft, geldt hetzelfde als voor zorg in een ziekenhuis. Zoals eerder gezegd is het bezoeken op onverwachte tijden altijd goed om op de hoogte te blijven wat er zich afspeelt in het woonzorgcentrum. Ik heb ervaren dat in sommige situaties tot het “uiterste” gaan om te krijgen wat we nodig hadden, de enige manier is om iets goeds van een slechte situatie te maken. Helaas is het zo dat veel mensen die werken in een woonzorgcentrum dit niet doen met hun hart. Voor deze mensen is het slechts werk. Ik wil niet zeggen dat het allemaal mensen zijn die niet om hun werk geven, maar er zijn gewoon zoveel verzorgers die werken met een houding dat het werk ze helemaal niet boeit. Deze mensen hebben geen echte compassie als het gaat om het verzorgen van onze geliefden.

Als het mogelijk is, vind ik het raadzaam om een dagelijkse oppas te regelen die voor uw geliefde zorgt en zaken verzorgt als het eten geven van uw geliefde. Ik dank god dat wij zoveel geluk hebben gehad dat wij fantastische mensen hebben gevonden die voor mijn stiefvader zorgen. Deze mensen verzorgen en voeden hem gedurende enkele uren per dag. Dit is heel goed geweest voor mijn moeder, aangezien zij niet elke dag buitenshuis kan vertoeven. In onze ogen is dit het best besteede geld binnen het gehele zorgtraject.

Wij hebben tevens gezorgd voor een telefoon op de kamer van mijn stiefvader. Hij kan hiermee niet telefoneren, maar het koppel dat hem verzorgt belt mijn moeder vanaf deze telefoon (zorg ervoor dat je lange-afstand bellen blokkeert op deze telefoon), zodat mijn vader even met haar kan praten. Dit zorgt voor een andere vorm van contact en zorgt ervoor dat mijn moeder niet zo bezorgd is de hele dag.

Het meest belangrijke dat we hebben gedaan is een dagboek bijhouden van mijn stiefvader’s verblijf in het woonzorgcentrum. Hierin wordt genoteerd of hij gewassen is en wat er is besproken met de staf van het woonzorgcentrum. Zo kan ik lezen over zijn verblijf van de voorgaande dagen op het moment dat ik hem bezoek. We bewaren het dagboek in een lade in het woonzorgcentrum, aangezien we niet willen dat andere mensen uit het woonzorgcentrum over hem lezen.

Wat mij erg is bevallen, is het feit dat mijn stiefvader verblijft in een gedeelde kamer. Zo kunnen we mooi kennis maken met de familie van zijn kamergenoot en kunnen we rekenen op steun van hen in moeilijke tijden. Zij willen immers ook het beste voor hun verzorgde. Wij controleren altijd of alles goed gaat met mijn stiefvaders’ kamergenoot als we daar zijn en vragen om hulp waneer dit nodig is.

We hebben posters op de muren van zijn kamer gehangen om de verzorgers te attenderen op speciale wensen van mijn stiefvader. Bijvoorbeeld: “Gebruik geen rietjes: hij zal hiervan gaan zweten!” “Alstublieft, gebruik een elektrisch scheerapparaat.” “Hou zijn bed in een hoek van 90 graden.” Dit doen we, omdat vele nieuwe verzorgers in het tehuis niets wordt verteld over de speciale wensen van mijn vader. Op deze manier kunnen we hen er altijd aan herinneren: “heb je de posters gelezen?”

Zo veel ouderen in een woonzorgcentrum voelen zich in de steek gelaten. Het hebben van leuke foto’s van familieleden, foto’s van toen ze zelf klein waren of foto’s van hun kleinkinderen kan een grote steun voor ze zijn.

Op een Kerstavond wist ik niet wat ik mijn stiefvader als cadeau moest geven aangezien hij een beperking met zijn geheugen heeft. Ik heb een klein fotoalbum voor hem gekocht dat hij makkelijk kon vasthouden en heb dit album volgeplakt met onze foto’s en namen. Hij liet dit album zien aan iedereen in het woonzorgcentrum en las aan iedereen voor wat ik erin had geschreven. Soms hield hij het zelfs onder zijn dekens wanneer hij ging slapen.

Het woonzorgcentrum heeft een verzamelalbum gemaakt met foto’s die ik hun heb gebracht. Op deze foto’s is mijn stiefvader te zien met zijn vader en moeder toen hij jong was en foto’s van hem toen hij volwassen was. De mensen die hem verzorgen kijken geregeld in dit album. Het laat zien dat mijn stiefvader een belangrijk man en belangrijk familielid is.

Vriendelijke toestemming van

CareGiving.com. We care for you. Bezoek website...